صفحه اصلي > یادداشت > وقتی عزاداری به مسئولیت اجتماعی تبدیل میشود
وقتی عزاداری به مسئولیت اجتماعی تبدیل میشودامروز, 09:08. نويسنده: monshi |
 ماه صفر، ماهی است که دلهای بسیاری از مسلمانان و شیعیان با یاد پیامبر گرامی اسلام(ص)، امام حسن مجتبی(ع) و امام رضا(ع) رنگ اندوه و ماتم میگیرد. فتانه محمودخانی/ در این روزها، مساجد، حسینیهها و هیأتها میزبان مردمی هستند که با حضور در مجالس سوگواری، عشق و ارادت خود را به خاندان پیامبر اکرم(ص) ابراز میکنند. اما در کنار اشک و سوگواری، یک پرسش مهم نیز وجود دارد؛ از این ایام چه چیزی باید با خود به زندگی روزمره ببریم؟ عزاداری زمانی میتواند به یک حرکت ماندگار فرهنگی و اجتماعی تبدیل شود که از احساس عبور کرده و به رفتار و مسئولیتپذیری برسد. سیره پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت(ع) سرشار از نمونههایی است که نشان میدهد توجه به مردم، دستگیری از نیازمندان، رعایت حقوق دیگران، خوشرفتاری و گرهگشایی از مشکلات جامعه، بخش جداییناپذیر از دینداری است. امروز جامعه بیش از هر زمان دیگری به همین نگاه نیاز دارد. در شرایطی که برخی خانوادهها با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم میکنند، برخی سالمندان چشمانتظار حمایت هستند، بعضی کودکان و نوجوانان نیازمند فرصتهای برابرند و افرادی نیز در سکوت با مشکلات زندگی خود دستوپنجه نرم میکنند، فرهنگ عزاداری میتواند بستری برای تقویت همدلی و مسئولیت اجتماعی باشد. کمک به یک خانواده نیازمند، تأمین بسته معیشتی، تهیه لوازم تحصیل برای یک دانشآموز، مشارکت در آزادسازی زندانیان جرایم غیرعمد، عیادت از بیمار، حمایت از کودکان بیسرپرست و حتی یک رفتار محترمانه با انسانی که روز سختی را پشت سر میگذارد، میتواند جلوهای از همان فرهنگ و مکتبی باشد که برای آن عزاداری میکنیم. در این میان، هیأتهای مذهبی و گروههای مردمی نیز میتوانند نقش مهمی در تبدیل شور مذهبی به خدمت اجتماعی ایفا کنند. تجربه سالهای اخیر نشان داده است که بسیاری از هیأتها در کنار برگزاری مراسم عزاداری، در عرصههای مختلف اجتماعی و کمکرسانی نیز حضور فعال دارند. این حرکتها اگر هدفمند، شفاف و مستمر باشند، میتوانند بخشی از مشکلات جامعه را کاهش دهند و سرمایه اجتماعی را افزایش دهند. البته مسئولیت اجتماعی تنها به کمک مالی محدود نمیشود. رعایت حقوق شهروندی، حفظ محیط زیست، احترام به سالمندان، کمک به افراد دارای معلولیت، رعایت قانون، پرهیز از اسراف و توجه به همسایه و همنوع نیز بخشی از مسئولیتی است که هر یک از ما در قبال جامعه داریم. آخر صفر میتواند پایان یک دوره از تقویم باشد، اما نباید پایان حال و هوای معنوی این روزها باشد. اگر پیامبر(ص) را پیامآور رحمت میدانیم و اهل بیت(ع) را الگوی زندگی خود قرار میدهیم، باید آثار این محبت در رفتار اجتماعی ما دیده شود. شاید زیباترین شکل عزاداری آن باشد که پس از پایان مراسم، هر کدام از ما تصمیم بگیریم دستکم گرهای از کار یک انسان باز کنیم. آن زمان است که اشک و ارادت، از یک احساس زودگذر فراتر میرود و به فرهنگی برای ساختن جامعهای مهربانتر، مسئولتر و انسانیتر تبدیل میشود. بازگشت |